Apoixos.com

Αναβολή για τον Οκτώβριο, λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, πήρε η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, που ήταν προγραμματισμένη για τις 7-10 Μαΐου.
 
Η πλήρης ανακοίνωση του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, που διοργανώνει την έκθεση, όπως μεταδίδει το ΑΜΠΕ, έχει ως εξής:
 
«Λαμβάνοντας υπόψη τα μέτρα για την προστασία από την πανδημία που έχουν ήδη ληφθεί από την Πολιτεία και δεδομένης της δυσμενούς σχετικής πρόγνωσης για την εξέλιξή της τους επόμενους δύο μήνες στην Ελλάδα και διεθνώς, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι αποφασίσαμε την αναβολή της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου της Θεσσαλονίκης που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στο διάστημα 7-10 Μαΐου 2020. Η απόφαση αυτή ελήφθη μετά από εκτενείς διαβουλεύσεις με τη Helexpo, τους συνδέσμους εκδοτών, τους εκπροσώπους της τιμώμενης χώρας (Γερμανίας) και τους λοιπούς εμπλεκομένους.
 
Ως νέα ημερομηνία διεξαγωγής της 17ης ΔΕΒΘ ορίζουμε το χρονικό διάστημα από 29 Οκτωβρίου έως 1 Νοεμβρίου 2020.
 
Yπενθυμίζουμε όμως, ότι η θητεία του Διοικητικού Συμβουλίου του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού λήγει στις 30 Μαρτίου ενεστώτος έτους, επομένως οι απαραίτητες ενέργειες για τη διεξαγωγή της ΔΕΒΘ θα αναληφθούν από το νέο Διοικητικό Συμβούλιο».
Μια επταμελής επιτροπή με κορυφαία ονόματα του χώρου – οι τρεις από το εξωτερικό- θα αναλάβει να κρίνει τις αιτήσεις που θα υποβληθύν στη διεθνή πρόσκληση ενδιαφέροντος για τη θέση του γενικού διευθυντή στο παγκοσμίως γνωστό Μουσείο της Ακρόπολης. Είναι μια θέση που πολλοί αρχαιολόγοι και όχι μόνο επιθυμούν. Ειδικοί από ολόκληρο τον κόσμο είναι βέβαιο ότι θα εκδηλώσουν ενδιαφέρον για την θέση του γενικού διευθυντή στο μουσείο πρότυπο, το μουσείο που φιγουράρει στην κορυφή κάθε λίστας των καλύτερων μουσείων στον κόσμο. Η Λίνα Μενδώνη από τις πρώτες μέρες τς θητείας της, ήδη τον Αύγουστο του 2019 είχε πει ότι ζήτησε από τον πρόεδρο του Μουσείου Δημήτρη Πατερμαλή να ετοιμάσει τη διαδικασία για την επιλογή του Γενικού Διευθυντή. Επτά μήνες μετά γίνεται πράξη...
 
Σήμερα ανακοινώθηκε ότι με  απόφαση της Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού συγκροτείται η Ειδική Επιτροπή Επιλογής του Γενικού Διευθυντή του Μουσείου Ακροπόλεως. Η Υπουργός αποδέχθηκε την εισήγηση του Δ.Σ. του Μουσείου, όπως αυτή αποφασίστηκε στην 7/4.3.2020 Συνεδρία του. Σύμφωνα με το ΠΔ 64/2013 «Οργανισμός του Μουσείου Ακρόπολης», άρθρο 4, παρ. 2, ο Γενικός Διευθυντής του Μουσείου επιλέγεται με βάση αιτιολογημένο πρακτικό Ειδικής Επιτροπής Επιλογής, η οποία συγκροτείται με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού και απαρτίζεται από Έλληνες και ξένους ειδικούς διεθνούς κύρους ή με διεθνή αναγνώριση και σχετικούς με τους σκοπούς του Μουσείου Ακροπόλεως, μετά από εισήγηση του Δ.Σ. του Μουσείου.
 
Εχει ξεχωριστό ενδιαφέρον το γεγονός ότι η επιτροπή είναι διεθνείς, με τους Ελληνες να αποτελούν την πλειοψηφία. Η Ειδική Επιτροπή αποτελείται από τους:
 
α. Δημήτριο Παντερμαλή, αρχαιολόγο, ομότιμο Καθηγητή Αρχαιολογίας Α.Π.Θ., Πρόεδρο Δ.Σ. Μουσείου Ακρόπολης, ως Πρόεδρο της Ειδικής Επιτροπής, με μακρά και ευδόκιμη διοικητική εμπειρία σχετική στο ίδιο το Μουσείο Ακρόπολης,
 
β. Μανόλη Κορρέ, αρχιτέκτονα, ακαδημαϊκό, ομότιμο Καθηγητή Αρχιτεκτονικής Ε.Μ.Π., Πρόεδρο της Επιτροπής Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως (Ε.Σ.Μ.Α.), ως μέλος της Ειδικής Επιτροπής, με μακρά και ευδόκιμη επιστημονική και διοικητική εμπειρία σχετική με τα Μνημεία της Ακρόπολης,
 
γ. Βασίλειο Λαμπρινουδάκη, αρχαιολόγο, ομότιμο Καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Αντεπιστέλλον μέλος της Académie des Inscriptions et Belles-Lettres (Παρίσι) και της Akademie der Wissenschaften (Βιέννη), με μακρά και ευδόκιμη επιστημονική και διοικητική εμπειρία και εξαιρετική εμπειρία στην ανασκαφή και ανάδειξη αρχαιολογικών χώρων, επί χρόνια μέλος της Επιτροπής Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως (Ε.Σ.Μ.Α.), ως μέλος της Ειδικής Επιτροπής.
 
δ. Πέτρο Θέμελη, αρχαιολόγο, ομότιμο Καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, με μακρά και ευδόκιμη επιστημονική και διοικητική εμπειρία και εξαιρετική εμπειρία στην ανασκαφή και ανάδειξη αρχαιολογικών χώρων, μέλος της Επιτροπής Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως (Ε.Σ.Μ.Α.), ως μέλος της Ειδικής Επιτροπής.
 
ε. Alain Pasquier, αρχαιολόγο, ακαδημαϊκό, πρώην διευθυντή του τμήματος Ελληνικών Ρωμαϊκών και Ετρουσκικών Αρχαιοτήτων του Μουσείου του Λούβρου, με εξαιρετική εμπειρία διοίκησης στο Μουσείο με την μεγαλύτερη επισκεψιμότητα παγκοσμίως, ως μέλος της Ειδικής Επιτροπής.
 
στ. Massimo Osanna, καθηγητή αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο «Federico II» της Νάπολης, Γενικό Διευθυντή του αρχαιολογικού πάρκου της Πομπηίας, με μακρά και ευδόκιμη επιστημονική και διοικητική εμπειρία, ως μέλος της Ειδικής Επιτροπής.
 
ζ. Andreas Scholl, αρχαιολόγο, διευθυντή στο Antikensammlung, Staatliche Museen στο Βερολίνο και στο Μουσείο της Περγάμου, με μακρά και ευδόκιμη επιστημονική και διοικητική εμπειρία σε διεθνούς κύρους Μουσεία ελληνικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων, ως μέλος της Ειδικής Επιτροπής.
 
Στην ίδια Συνεδρίασή του το Δ.Σ. του Μουσείου αποφάσισε την υποβολή της εισήγησής του προς την Υπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού για το κείμενο της Διεθνούς Πρόσκλησης Ενδιαφέροντος για την πλήρωση της θέσης του Γενικού Διευθυντή του Μουσείου, η οποία σύμφωνα με το ΠΔ 64/2013 εγκρίνεται από τον Υπουργό Πολιτισμού. Αναμένεται εντός της εβδομάδος η έκδοση της εγκριτικής Υπουργικής Απόφασης επί του σχεδίου της Διεθνούς Προσκλήσεως Ενδιαφέροντος.
«Οι δυστυχίες, στην πραγματικότητα, είναι μια κοινή υπόθεση, αλλά δύσκολα τις πιστεύει κανείς όταν του πέσουν στο κεφάλι. Υπήρξαν στον κόσμο τόσες πανούκλες όσοι και οι πόλεμοι.
 
Και παρόλα αυτά οι πανούκλες και οι πόλεμοι πάντα βρίσκουν τους ανθρώπους το ίδιο απροετοίμαστους» λέει ο Αλμπέρ Καμύ στο μυθιστόρημα του «Η πανούκλα».
 
Οι επιδημίες, όπως κι αν ονομάζονται κάθε φορά, έρχονται από πολύ παλιά κι έχουν σε πολλές περιπτώσεις αλλάξει δραματικά τα δεδομένα του καιρού τους ενώ άλλοτε πάλι έσβησαν μέσα στον χρόνο για να μην περάσουν ούτε στα «ψιλά» της Ιστορίας. Όπως κι αν το δούμε, είναι άλλο οι πραγματικές επιδημίες κι άλλο οι επιδημίες όπως τις συλλαμβάνει και τις απεικονίζει η λογοτεχνία, όπου ο κίνδυνος, ο φόβος και ο πανικός, ο οποίος θα πρέπει να αποφεύγεται όταν πρόκειται για την πραγματικότητα, αποτελούν μόνο σύμβολα και αλληγορίες για το παρόν και το μέλλον.
 
Ένα από τα πιο διάσημα έργα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας για τις επιδημίες είναι το «Δεκαήμερο» (1349-1352) του Τζοβάνι Βοκάκιου, που έχει κυκλοφορήσει από πολλούς εκδότες στην Ελλάδα στην αξεπέραστη μετάφραση του Κοσμά Πολίτη. Μαθητής του Πετράρχη και ένας εκ των θεμελιωτών του ιταλικού ανθρωπισμού, ο Βοκάκιος μιλάει στα διηγήματα του βιβλίου του για την πανούκλα η οποία έχει πλήξει τη Φλωρεντία, χωρίς ούτε μια σκιά να επιβαρύνει τις γυναίκες που πρωταγωνιστούν στις σελίδες του. Γυναίκες που θα εγκαταλείψουν την πόλη, για να πάνε στην εξοχή και να αφήσουν το κακό πίσω τους, λέγοντας ερωτικές ιστορίες. Και, φυσικά, τίποτε δεν μπορεί να νικήσει τον έρωτα, ακόμα και σε μιαν επιδημία. Γιατί ο έρωτας και η ηδονή προσφέρουν στους νέους μιαν ανακουφιστική προοπτική, ένα όραμα για όσα μέλλεται να έρθουν και να μεταμορφώσουν τη ζωή τους πέρα από επιδημίες.
 
Συνεχίζοντας την περιήγησή μας, και περνώντας από τον 14ο στον 20ο αιώνα και στον Αλμπέρ Καμύ, η πανούκλα θα επανακάμψει στο ομώνυμο μυθιστόρημά του, που γράφτηκε το 1947 στα γαλλικά (μετάφραση Νίκη Καρακίτσου-Ντουζέ και Μαρία Κασαμπαλόγλου-Ρομπλέν, Καστανιώτης, 2001). Βρισκόμαστε στο Οράν της Αλγερίας κατά τη δεκαετία του 1950 και η πόλη έχει αποκοπεί από τους πάντες λόγω μιας επιδημίας πανούκλας. Ο Καμύ καταγράφει όλες τις στάσεις και τις αντιδράσεις που μπορεί να προκαλέσει η επιδημία: την αγωνία και τον τρόμο, τις προσπάθειες των επιτήδειων να αποκομίσουν κέρδη από την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, αλλά και τη βαθιά επιθυμία για διασφάλιση της ατομικής και της συλλογικής ακεραιότητας ή το ακατάβλητο πάθος για ελευθερία. Και μας παροτρύνει ο Καμύ να σκεφτούμε πως ακόμα κι αν υποχωρήσει η επιδημία, όπως εντέλει συμβαίνει στο μυθιστόρημά του, ο φόβος για μια πανούκλα πάντοτε θα μας απειλεί, αν δεν είμαστε προετοιμασμένοι να αντισταθούμε.
 
Προχωρώντας προς το τέλος του 20ου αιώνα, μια άλλη λογοτεχνική επιδημία θα ενσκήψει, αυτή τη φορά στο μυθιστόρημα του Ζοζέ Σαραμάγκου «Περί τυφλότητος» (κυκλοφόρησε το 1995 στα πορτογαλικά, μετάφραση Αθηνά Ψυλλιά, Καστανιώτης, 2006). Μια ολιγάριθμη ομάδα αγωνίζεται να μη χάσει την ανθρωπιά και το ήθος της κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας τύφλωσης που δοκιμάζει το σύμπαν, εκλύοντας τριγύρω της όλα τα κακά: δολοφονικές επιθέσεις και αμέριστη βία, εγκλεισμούς και τρέλα, πτώση και παρακμή, εξαχρείωση και εξανδραποδισμό. Το τελικό μήνυμα, πάντως, δεν είναι απαισιόδοξο: οι άνθρωποι θα μπορέσουν με κάποιον τρόπο να ξαναδούν και να αποκτήσουν εκ νέου το φως τους, αρκεί να μην ξεχάσουν την πραγματική τους φύση και να μην παραμερίσουν τον αληθινό εαυτό τους.
 
Οι λογοτεχνικές επιδημίες κατέχουν, βεβαίως, μια θέση και στην ιστορία της ελληνικής πεζογραφίας. Στο διήγημά του «Βαρδιάνος στα σπόρκα», δημοσιευμένο το 1893 (Εστία, 2009), ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης μιλάει για την ιστορία της γρια-Σκεύως, που μεταμφιέζεται σε άντρα και γίνεται βαρδιάνος (φύλακας) στα σπόρκα (μολυσμένα καράβια) με σκοπό να σώσει τον γιο της από τη χολέρα η οποία έπληξε την Ευρώπη το 1865. Το διήγημα, πάντως, δεν αναδίδει οσμή θανάτου. Γραμμένο με ευφρόσυνο τρόπο, επιδιώκει να εικονογραφήσει το πώς εκδηλώνονται οι ταξικές αντιθέσεις σε καθεστώς επιδημίας, αλλά και πώς το ελληνικό κράτος δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει ένα έκτακτο πρόβλημα: «Αλλά το πλείστον κακόν οφείλεται αναντιρρήτως εις την ανικανότητα της ελληνικής διοικήσεως. Θα έλεγέ τις, ότι η χώρα αύτη ηλευθερώθη επίτηδες, δια να αποδειχθή, ότι δεν ήτο ικανή προς αυτοδιοίκησιν».
 
Στο μυθιστόρημά του «Γη και νερό», που κυκλοφόρησε το 1939 (Πόλις, 2003, με προλεγόμενα του Κώστα Γεωργουσόπουλου και της Ελισάβετ Κοτζιά), ο Γουλιέλμος Άμποτ, που υπήρξε εκτός από συγγραφέας και αστρονόμος, κάνει λόγο για τους λεπρούς στη Σπιναλόγκα της Κρήτης, με τη διαφορά πως αντί να θρηνήσει για τις συνέπειες της ασθένειάς τους, εξυμνεί το σώμα και τον έρωτα. Φτασμένοι από εκατό δρόμους στα όριά τους, οι άνθρωποι που αλωνίζουν πάνω-κάτω τη Σπιναλόγκα δεν εννοούν να παραιτηθούν από το υπέρτατο δικαίωμα στο σεξ, το οποίο και θα ασκήσουν ποικιλοτρόπως: σε μισογκρεμισμένα σπίτια και λερά κρεβάτια, σε θαλασσινές σπηλιές και σκιερές γωνίες, σε φανερές περιπτύξεις και σε κρυφές συναντήσεις.
 
Πολλά χρόνια αργότερα, με το μυθιστόρημά του «Λοιμός», που κυκλοφόρησε το 1972 (Κέδρος, 1998), ο Αντρέας Φραγκιάς θα επινοήσει μια μεταδοτική ασθένεια για να δείξει τις καταπιεστικές συνθήκες στη μεταπολεμική Μακρόνησο και τα βάσανα των κρατουμένων, που υποχρεώνονται να κυνηγήσουν τις μύγες σαν να εκπροσωπούν εχθρούς του έθνους: «Η διαταγή αναλύθηκε εξαντλητικά, για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία. Όποιος δε φέρει το βράδυ τις είκοσι μύγες, μαύρη του μοίρα. ''Θα τις συλλάβετε χωρίς να χαλαρωθεί, βεβαίως, στο ελάχιστο ο ρυθμός των άλλων εργασιών''. Κι όταν εδώ λέμε πρέπει, σημαίνει ''πρέπει''».
Η ατομική έκθεση του Βασίλη Καρακατσάνη με τίτλο «Distinct District - Διακριτή Περιοχή» θα  ξεκινήσει την Παρασκευή 13 Μαρτίου 2020 στην Γκαλερί Cube της Λιάνας Ζωζά στην οδό Μιαούλη 39, στην Πάτρα. Όπως αναφέρει η σχετική ανακοίνωση της Cube, σεβόμενοι τις συμβουλές των γιατρών για την πρόληψη και διασφάλιση της δημόσιας υγείας, δεν θα πραγματοποιηθούν εγκαίνια.
 
Η έκθεση θα ξεκινήσει σύμφωνα με την προγραμματισμένη ημερομηνία έναρξής της και το φιλότεχνο κοινό θα μπορεί να την επισκεφθεί στις ώρες λειτουργίας της γκαλερί Cube.
 
Διάρκεια έκθεσης: 13 Μαρτίου - 4 Απριλίου 2020.
 
 Η σειρά Distinct District - Διακριτή Περιοχή αποτελεί μία εικαστική προσέγγιση του Αθηναϊκού τοπίου, μέσα από προσωπικά βιώματα. Κάθε έργο είναι μια αληθινή ιστορία, που όλες τους διαδραματίστηκαν μέσα στο ασφυκτικό, τσιμεντένιο περιβάλλον, συνοικιών της Αθήνας και του Πειραιά. Ένα προσωπικό ημερολόγιο που για σελιδοδείκτες έχει εκκλησίες, προσδιορίζοντας την κάθε περιοχή. Είναι σημεία “διακριτά”, όχι απεικονίζοντας την πραγματικότητα, αλλά τη σύνοψη των συναισθημάτων του καλλιτέχνη και μέσω της εικονικής αυτής πραγματικότητας, προφανώς και του θεατή. Έπιπλα, αντικείμενα, έντομα και ζώα πρωτοστατούν του αστικού πλέγματος, υπενθυμίζοντας την προσπάθεια μας για έναν αστικό τρόπο ζωής, άλλοτε αυθεντικό και άλλοτε όχι.
 
Ασκητικότατα και αφαίρεση στην απόδοση του αστικού τοπίου, συμβολισμοί με χιούμορ, μέσα από την κατάθεση των προσωπικών του συμπερασμάτων και αποδοχής πλέον, της πραγματικότητας. Αποδοχής και παραδοχής, που χρειάστηκαν 36 χρόνια εικαστικών διαδρομών, για να αποτυπωθούν. Στις περισσότερες θεματικές του ενότητες αποκρυπτογραφεί το αστικό τοπίο, σαν εσωτερική διεργασία. Στη συγκεκριμένη ενότητα παρουσιάζεται ο περιβάλλον χώρος σαν έκπληξη, με οντότητα θεατρικής δράσης.”.
 
Την ενότητα των έργων Distinct District - Διακριτή Περιοχή έχουν προλογίσει οι Νίκος Βατόπουλος και  Μανίνα Ζουμπουλάκη.
 
“ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ” της Μανίνας Ζουμπουλάκη
 
Η Αθήνα όπως δεν την έχετε ξαναδεί: ζωντανή από μέσα προς τα έξω, με εσωτερικότητα και εσωστρέφεια αλλά με χρώματα και αρώματα, που την κάνουν μια μαγική Αθήνα – μια πόλη ιπτάμενη πάνω από το στρίμωγμά της.
 
Η νέα σειρά έργων του Βασίλη Καρακατσάνη με τίτλο “Distinct District” («Διακριτή Περιοχή»)  είναι «μια εικαστική προσέγγιση του Αθηναϊκού τοπίου μέσα από προσωπικά βιώματα», όπως λέει ο ίδιος. Και δεν είναι μόνον αυτό.
 
Οι ωραίες, ξαφνικά, πολυκατοικίες του Βασίλη, κολλημένες η μία πάνω στην άλλη, ανασαίνουν ολοζώντανες μέσα από τις απλωμένες μπουγάδες, τις πολύχρωμες τέντες και τα οδοντωτά μπαλκονάκια.  Τρούλοι εκκλησιών αρπάζουν το μάτι σαν σελιδοδείκτες, προσδιορίζοντας συγκεκριμένες περιοχές της Αθήνας και του Πειραιά. Κι ενώ είναι αληθινές όλες αυτές οι εικόνες, με ανθρώπους που κινούνται, κάνουνε σεξ και ζούνε πίσω από τα μπαλκόνια… θυμίζουν ταυτόχρονα σκηνικά όπερας.
 
Ένα τραπεζάκι «της γιαγιάς», μια κυπαρισσί αστραφτερή καρέκλα «του γύφτου», μια γυάλα χρυσόψαρου, ένα σακάκι-χαλί, ένα φόρεμα-μοτίβο, όλα σε πρώτο πλάνο, και οι πολυκατοικίες πίσω τους να ανασαίνουν σιωπηλές.
 
Τα βαθιά χρώματα και οι ανθρώπινες φιγούρες σε ξαφνιάζουν, όπως και τα φουντωτά έντομα, και τα κατοικίδια, που ποζάρουν όλο πονηρή αθωότητα λες και είναι μπροστά  σε φωτογραφικό φακό.
 
Τα τριάντα έξη χρόνια εικαστικών διαδρομών, περιπλανήσεων και ανακαλύψεων στην ζωή και στην τέχνη του Βασίλη Καρακατσάνη, απλώνονται στα τελευταία έργα του πατώντας πάνω σε αναγνωρίσιμα, πλην όμως μεταμφιεσμένα στοιχεία του Αθηναϊκού αστικού τοπίου. 
 
Τα όποια στοιχεία χρησιμοποιούνται με εσωτερικότητα, βάθος που σε εκπλήσσει και σε κρατάει, κατά κάποιο τρόπο, ξαφνιασμένο. Κανένα από τα έργα δεν χάνει το χιούμορ, το χαρακτηριστικό λοξό χαμόγελο του καλλιτέχνη, που τα κάνει ρεαλιστικά και μαζί τρελά σουρεαλιστικά.  Αυτή είναι και η υπογραφή του, ο συνδετικός ιστός που δένει όλες τις δουλειές του Βασίλη τα τελευταία σαράντα περίπου χρόνια… κι εδώ την πετυχαίνουμε στην πιο ώριμη, ενδιαφέρουσα και όμορφη, πραγματικά, στιγμή της.  - Αθήνα, Οκτώβριος 2018, Μανίνα Ζουμπουλάκη  (συγγραφέας)
 
“Η Αθήνα του Βασίλη Καρακατσάνη” του Νίκου Βατόπουλου
 
Το βιωμένο βλέμμα στην πόλη, το βλέμμα εκείνο που σαρώνει τις κρύπτες και τις κόγχες του άστεως, αυτό το βλέμμα, που έχει απόθεμα εμπειρίας, έχει διεκδικήσει το δικαίωμα να είναι ελεύθερο. Απελευθερωμένο από στερεότυπες προσλήψεις της Αθήνας, ο Βασίλης Καρακατσάνης ορίζει την προέκταση ενός ενεργούς σχεδίου για την εικαστική χαρτογράφηση μιας πλατειάς προσωπικής τοιχογραφίας. Εκβάλλει στην Αθήνα με μια διάθεση ισότιμης αντιπαράθεσης, πρόσωπο με πρόσωπο, αίσθημα το αίσθημα, χειρονομία τη χειρονομία, για να εξυφάνει εν τέλει το δικό του παλίμψηστο, που φέρει ένα κοινό σώμα αναμνήσεων και επιθυμιών.
 
Η Αθήνα όπως προβάλλεται μέσα από τα νέα έργα του Βασίλη Καρακατσάνη είναι περισσότερο η ιδέα μιας Αθήνας παρά η αποτύπωσή της. Είναι περισσότερο η συμπύκνωση μιας φαντασίωσης παρά η απεικόνισή της. Γι' αυτό σε αυτήν την επιχειρούμενη απόβαση στο βαθύ σώμα του άστεως, ο Βασίλης Καρακατσάνης, οργανώνοντας μια γέφυρα από την ενότητα των προηγούμενων αστικών «Carpets», ενώνει θραύσματα και αρχιτεκτονεί νέες συγκατοικήσεις. Απέναντι στις ολομέτωπες όψεις των αστικών πολυκατοικιών και των παλιών σπιτιών, ο Βασίλης Καρακατσάνης, αντιπαραθέτει τις προσωπικές του ιστορίες. Υπάρχει μια σύμπλευση, ανάμεσα στο μύχιο και το εξωστρεφές, σε έναν διάλογο όχι πάντα προφανή.
 
Ο Βασίλης Καρακατσάνης, με μία διάθεση κατανόησης και συμφιλίωσης με την πόλη-τροφό, προεκτείνει ένα βλέμμα, από μία εσωτερική κόγχη προς ένα αστικό ξέφωτο. Εκεί, στην πανσπερμία της πόλης, σε μία αστική σκηνή θεάτρου, συμβαίνουν λίγο-πολύ τα πάντα. Εκείνο, όμως, που μοιάζει να καταλαγιάζει είναι η σιωπή μέσα στην πολυκοσμία, όπως και τα λείψανα των προσωπικών μικρόκοσμων, που σαν τάματα, σαν θυρεοί, σαν σμιλεμένα μενταγιόν σε έναν αστικό καμβά, έρχονται να συμβολίσουν μία νέα, υπό ίδρυση, σχέση.
 
Ο Βασίλης Καρακατσάνης, κάτοικος του κέντρου της Αθήνας, σε έναν δρόμο που έχει απορροφήσει στρώσεις και στρώσεις γενεών, σε ένα σπίτι που αντηχεί αντιλάλους προγενέστερων κατοίκων, γεμάτο με τον δικό του πλέον, πυκνό και πολύσημο κόσμο, σαν cabinet of curiosities, είναι και ο ίδιος ένας παρατηρητής του άστεως. Η θέα από μέσα προς τα έξω, κυριολεκτικά και μεταφορικά, διασφαλίζει εκείνο το ελάχιστο μιας καθόλα αλληλοτροφοδοτούμενης σχέσης, που συντηρεί χωρίς να συνθλίβει τις σπίθες της επιθυμίας.
 
Σε μια πρώτη ανάγνωση, τα αστικά έργα του Βασίλη Καρακατσάνη φέρνουν, μέσα από τη χρωματική τους έκλαμψη αλλά και μέσα από την ημιρεαλιστική τους απόδοση, κύματα ψυχικής ευφορίας. Αναδύεται - με τάσης αποκάλυψης - μια Αθήνα (με την ευρύτερη έννοια του μητροπολιτικού κέντρου, καθώς περιλαμβάνεται και ο Πειραιάς) που πάλλεται ως ένας ζων οργανισμός με πόρους και αρτηρίες, όπως ακριβώς και η κάτοψη μιας τυπικής ελληνικής πολυκατοικίας. Η κατά μέτωπο θέαση αυτής της κυψελωτής πολυώροφης κατοικίας γεννά αισθήματα οικειότητας αλλά ταυτόχρονα φέρει μαζί και τους λεπτούς κραδασμούς μιας λαθραίας παρατήρησης.
 
Ωστόσο, αν και ο καμβάς των σπιτιών και των πολυκατοικιών του Βασίλη Καρακατσάνη - όλος αυτός ο αστικός πυκνωτής που μας προσφέρει - εμφανίζεται πάλλων, εμφατικός, ορμητικός με όλη εκείνη τη σκευή του παρόντος χρόνου, φθάνει διεκδικητικός στις αισθήσεις του θεατή. Μαζί, ακολουθεί και μία αίσθηση ρήγματος, αμφιβολίας ή αμφισβήτησης. Η απουσία διακριτών προσώπων μοιάζει να αδειάζει από ήχους την αστική κιβωτό.
 
Σαν σε επάλληλα πανό, οι κατά μέτωπο πολυκατοικίες του Βασίλη Καρακατσάνη παρουσιάζονται πυκνές, σχεδόν ασφυκτικές, και το δίχως άλλο βαθειά αθηναϊκές, μέσα από όλες τις σημάνσεις και τα μοτίβα μιας καταχωνιασμένης στο κοινό θυμικό αστικής παρακαταθήκης. Εκεί, σε αυτές τις μισοφωτισμένες θυρίδες, σε αντίστιξη των έντονων χρωμάτων της πρώτης εντύπωσης, αναδύονται ρωμαλέα ως τροπαιοφόρα  σύμβολα, με προέλευση την προσωπική μυθολογία του ζωγράφου αλλά όχι μόνο. Τρούλοι ναών, κωδωνοστάσια, αεροπλάνα που ίπτανται, οικόσιτα ζώα σε πρώτο πλάνο, έντομα και άλλα σπαράγματα ανόμοιων και εν πολλοίς απρόβλεπτων πυκνωτών βλέμματος, ορίζουν έναν πολύσημο κόσμο που ζητεί νοηματοδότηση.
 
Υπάρχει μια τάση για απόσπαση από το ευτελές. Το πρωτογενές, κινητικό και εφήμερο πρώτο επίπεδο του δρόμου δεν ενδιαφέρει και τόσο καθώς αυτό που προκαλεί το ενδιαφέρον είναι τα σπλάχνα του άστεως, οι αλλεπάλληλες σειρές των διαμερισμάτων, των παλιών σπιτιών, οι αρχιτεκτονικές προεξοχές, μόνιμες όπως μια στέγη ή εφήμερες όπως μια τέντα, οι επικαλύψεις, οι συγκατοικήσεις, οι αλληλουχίες. Το αστικό κοίτασμα, όπως αυτό προκύπτει και αναφύεται μέσα από την κατά μέτωπο παρατήρηση, μοιάζει να αυτονομείται και να οργανώνει εκ νέου μια άλλη σχέση με τον θεατή.
 
Η Αθήνα, με εκείνη την ευρεία, καθολική, πληθωρική ερμηνεία του άστεως-μήτρας, αποκαλύπτεται μέσα από μία εικαστική γλώσσα που επιζητεί αφενός να κατατμήσει  στερεότυπες προσλήψεις και αφετέρου να επαναδιοργανώσει οικείες επιθυμίες. Τα αστικά τοπία του Βασίλη Καρακατσάνη εγγράφονται στην εικαστική ιστορία της Αθήνας ως λάβαρα και ως τοτέμ αυτογνωσίας, περισσότερο όμως ως κελεύσματα για την κατανόηση, την αποδοχή και εν τέλει την προέκταση και προβολή του προσωπικού κόσμου μέσα στην αστική χοάνη. - Νίκος Βατόπουλος (δημοσιογράφος - συγγραφέας) Δεκέμβριος 2018.
Η Μουσική Παράσταση,Συναυλία των μουσικών Γιάννη Μπαλαφούτη στο νέϋ καί Σταύρου Κάνια στο κανονάκι με τίτλο ¨Ανατολικοί Διάλογοι¨προγραμματισμένη για την Τετάρτη 11 Μαρτίου ώρα 9.μμ στο θέατρο Μηχανουργείο, αναβάλλεται λόγω των εκτάκτων μέτρων πού έχουν ληφθεί καί αφορούν τούς Θεατρικούς χώρους προκειμένου να περιοριστεί η διάδοση του κορονοϊού.
 
Ευχόμαστε την μή περεταίρω διάδοση τού ιού ώστε σύντομα να παρουσιάσουμε στο φιλόμουσο κοινό την δουλειά μας.
 
 

Ροή ειδήσεων

Επικοινωνήστε μαζί μας 

apoixos.com@gmail.com