Apoixos.com

Μην νομίζετε ότι η κακοσμία του στόματος αφορά μόνο τους ενήλικες και ότι οι ανάσες των παιδιών ευωδιάζουν πάντοτε σαν καλοκαιρινό αεράκι.
 
Στην πραγματικότητα, η πιο συχνή αιτία που τα μικρά, μπορεί να παρουσιάσουν κακή αναπνοή είναι, η κακή υγιεινή του στόματος, το ότι δεν βουρτσίζουν συχνά τα δόντια τους, για αρκετή ώρα και βέβαια τα περισσότερα δεν καθαρίζουν ποτέ τη γλώσσα, όπου συγκεντρώνονται πολλά μικρόβια.
 
Κακή αναπνοή στα παιδιά προκαλούν επίσης, οι παθήσεις του λαιμού και της μύτης, κρεατάκια, υπερτροφικές αμυγδαλές που κάνουν αμυγδαλίτιδες, με πύον ή κρυολογήματα και ιώσεις, που τα αναγκάζουν να αναπνέουν από το στόμα συνεχώς και αυτό, ως αποτέλεσμα, ξεραίνεται.
 
 
Σπανιότερα, υπάρχει περίπτωση το μικρό παιδί να έχει σπρώξει ένα μικρό αντικείμενο στο ρουθούνι του, χωρίς να πει κάτι στους γονείς ή να παραπονεθεί, με αποτέλεσμα να μείνει μέσα στη μύτη και να προκαλέσει μόλυνση, η οποία θα φέρει τρομερά δυσάρεστη μυρωδιά. Σε αυτή την περίπτωση οι γονείς θα πρέπει να δώσουν προσοχή και να κινητοποιηθούν άμεσα.
 
Αν παρατηρείτε ότι η κακή μυρωδιά στην αναπνοή του παιδιού, δεν είναι τη στιγμής και κρατάει καιρό, θα πρέπει να συμβουλευτείτε τον παιδίατρό σας, καθώς από το είδος της δυσοσμίας, μπορεί να εκτιμήσει την πάθηση και να σας κατευθύνει σχετικά με τις εξετάσεις που απαιτούνται.
Πόσες φορές δεν προσπαθούμε εμείς οι γονείς να εξηγήσουμε στα παιδιά μας κάτι με τη λογική; Ίσως και καθημερινά, σωστά; Πόσες από αυτές τις φορές νιώσατε ότι οι λογικές εξηγήσεις σας βρήκαν άμεσα αντίκρισμα; Για παράδειγμα, σταμάτησε το κλάμα; Συμμορφώθηκε το παιδί με αυτό που του είπατε; Έπαψε να επιμένει στη θέση του;
 
Το πιο πιθανό είναι να μην έγινε τίποτα από όλα αυτά. Αναρωτηθήκατε όμως ποτέ το γιατί; Αναρωτηθήκατε ποτέ το γιατί οι λογικές εξηγήσεις δεν παράγουν αποτέλεσμα; Μήπως επειδή δεν τις καταλαβαίνουν τα παιδιά; Όχι! Τα παιδιά τις καταλαβαίνουν και μάλιστα απόλυτα! Τότε γιατί;
 
Ας φύγουμε για λίγο από τον κόσμο των ενηλίκων – που όλα εξηγούνται με λογικούς όρους – και ας μπούμε στιγμιαία στον κόσμο των παιδιών.
 
Είσαι παιδί. Η μαμά επιμένει ότι κάτι πρέπει να γίνει και εσύ δεν το θέλεις. Πχ. πρέπει να φύγετε από την παιδική χαρά όπου περνάς τόσο ωραία, γιατί νυχτώνει. Και ξεκινάει: ‘Έλα, βάλε το μπουφάν σου, πάμε σπίτι. Πρέπει να γυρίσουμε πριν νυχτώσει. Πήγε ήδη 7 και έχουμε διαδικασίες, πρέπει να κοιμηθείς μία λογική ώρα γιατί έχεις σχολείο αύριο το πρωί!’
 
Τι από όλα αυτά που έφτασαν στα αυτιά σου σε έκανε να καταλάβεις και να αποδεχτείς ότι τώρα πρέπει να φύγετε από την παιδική χαρά; Εσύ το μόνο που ξέρεις είναι ότι περνάς ωραία και θέλεις να μείνεις κι άλλο, όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες και τουλάχιστον για εσένα, δεν έχουν καμία σημασία. Σωστά;
 
Όμως, πρέπει να υποστείς τη δυσαρέσκεια του να φύγεις άμεσα από την παιδική χαρά, και σαν να μην έφτανε αυτό, πρέπει να υποστείς και τις ατελείωτες λογικές εξηγήσεις που δεν έχουν τελειωμό. Τί είναι αυτό που θα έκανε την αποχώρησή σου λίγο λιγότερο επώδυνη; Τι θα σε έκανε να δεχτείς την προτροπή της μαμάς και να φύγεις όχι απαραίτητα χαρούμενος/η, αλλά τουλάχιστον με διάθεση συνεργασίας; (και όχι με φωνές, κλάματα, αντίσταση και την πικρία που συνήθως τα ακολουθεί όλα αυτά;)
 
Εσύ, θέλεις πραγματικά να μείνεις κι άλλο στην παιδική χαρά και θέλεις η μαμά να το ξέρει αυτό, γιατί πρόκειται να κάνεις μία σημαντική θυσία και να πας άμεσα σπίτι. Όσο και να της το λες, δε νιώθεις ότι το καταλαβαίνει – συνεχίζει να σε λούζει με λογικές εξηγήσεις. Πώς θα ήταν άραγε αν έκανε το εξής αντί να φλυαρεί; Να σε πλησιάσει, να γονατίσει για να έρθει στο ύψος σου, να σε κοιτάξει στα μάτια και να σου πει: ‘Το καταλαβαίνω ότι δε θέλεις καθόλου να φύγουμε τώρα.. αλλά πρέπει να φύγουμε. Το καταλαβαίνω. Βλέπω πόσο ωραία περνάς.’
 
Ο πόνος σου έχει εισακουστεί. Η αγωνία της μαμάς να γυρίσετε σπίτι είναι πια σεβαστή. Αρχίζεις σιγά σιγά να εξοικειώνεσαι με τη σκέψη, έως ότου το πάρεις απόφαση ότι τελείωσε το παιχνίδι για σήμερα. Βάζεις το μπουφάν σου και φεύγεις με διάθεση συνεργασίας γιατί η μαμά σεβάστηκε τα συναισθήματά σου. Τα κατάλαβε. Τα αναγνώρισε. Ξέρει ότι δεν σου ήταν εύκολο να φύγετε και θα το εκτιμήσει που φύγατε. Σίγουρα.
 
Μία απλή αναγνώριση των συναισθημάτων του παιδιού μπορεί να φτάσει πολύ μακριά. Μία απλή αναγνώριση των αρνητικών συναισθημάτων του παιδιού, έχει τη δύναμη να τα εξουδετερώσει.
 
Η σύνδεση με το παιδί, η αναγνώριση των συναισθημάτων του και ο σεβασμός σας για τον τρόπο που νιώθει κάθε φορά, μπορεί να κάνει όλη τη διαφορά στο πόσο εκείνο είναι διατεθειμένο να συνεργαστεί μαζί σας. Όταν τα παιδιά νιώθουν ότι τα καταλαβαίνουμε είναι διατεθειμένα να μάς καταλάβουν και αυτά. Οι λογικές εξηγήσεις δεν σημαίνουν πολλά για τα παιδιά, μην ξεχνάτε, δεν ζουν στον κόσμο των ενηλίκων. Αυτές θα τις καταλάβουν όταν τα ίδια θα γίνουν μία μέρα γονείς. Ή τουλάχιστον όταν σταματήσουν να είναι παιδιά. Αν πρέπει να δώσετε μία λογική εξήγηση, μία και μόνο συνήθως αρκεί: ‘Πρέπει να φύγουμε από την παιδική χαρά γιατί νυχτώνει.’
 
Σε κάθε μικρή ή μεγάλη απογοήτευση του παιδιού λοιπόν, προσπαθήστε να μπείτε στη θέση του και να νιώσετε το πώς νιώθει. Αναγνωρίστε τα συναισθήματά του και ταυτιστείτε με αυτά. Ένα παιδί που έχει έναν γονιό που το καταλαβαίνει, δεν έχει ανάγκη από πολλά άλλα.
 
‘Το καταλαβαίνω ότι θέλεις πολύ αυτό το παιχνίδι αλλά δε θα το πάρουμε σήμερα.’
 
‘Βλέπω πόσο θέλεις να παίξεις με το παιχνίδι του φίλου σου αλλά είναι δικό του και τώρα το θέλει. Ίσως αργότερα.’
 
‘Ξέρω πόσο δύσκολο είναι να μάθεις να δένεις τα κορδόνια σου, προσπάθησε άλλη μία φορά και θα τα καταφέρεις.’
 
‘Το καταλαβαίνω ότι θύμωσες που σου πήρε το παιχνίδι σου αλλά δε χτυπάμε ποτέ, χρησιμοποιούμε πάντα απαλά χέρια.’
 
‘Το βλέπω ότι δεν έχεις όρεξη για φασολάκια αλλά δεν έχουμε άλλο φαγητό σήμερα.’
 
‘Το καταλαβαίνω ότι στενοχωρήθηκες που έχασες τη μπάλα σου, κι εγώ θα στενοχωριόμουν. Ήταν μία πολύ ωραία μπάλα.’
 
‘Δεν είναι εύκολο όταν ξεκινάμε σχολείο για πρώτη φορά. Είναι πολύ δύσκολο και θέλει θάρρος μέχρι να γνωρίσεις τους συμμαθητές σου και τους δασκάλους. Το ξέρω.’
 
Τέτοιες παρατηρήσεις δίνουν θάρρος στα παιδιά να αντιμετωπίζουν με τόλμη τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις τους.
 
Parenting.gr
Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2020 14:57

Η παγίδα της υπερπροστατευτικότητας!

Η τάση αυτή συνδέεται με αρχέγονα ένστικτα προστασίας του παιδιού και μέχρι ενός βαθμού είναι θετική. Τι γίνεται όμως όταν οι γονείς ξεπερνούν τα όρια της προστατευτικότητας και γίνονται υπερπροστατευτικοί;
 
Όταν ένα μωρό έρχεται στον κόσμο, είναι παντελώς αδύναμο και ανυπεράσπιστο και έχει απόλυτη ανάγκη τους γονείς του προκειμένου να επιβιώσει. Οι γονείς, και ιδιαιτέρως η μητέρα, νιώθουν έντονο άγχος κατά κύριο λόγο σχετικά με τη σωματική υγεία του παιδιού τους και κάνουν το παν για την προστατεύσουν. Όπως αναφέρθηκε νωρίτερα, αυτού του είδους η τάση για προστασία του νεογέννητου παιδιού είναι φυσιολογική και αναγκαία.
 
Εντούτοις, η τάση αυτή, εάν συνεχίζει να έχει την ίδια μορφή και όσο περνούν τα χρόνια, γίνεται προβληματική. Για παράδειγμα, μία μητέρα είναι λογικό να φοβάται ότι το λίγων μηνών μωρό της, το οποίο δεν διαθέτει ακόμα καλό ανοσοποιητικό σύστημα, θα εκτεθεί σε κάποιο μικρόβιο που θα το οδηγήσει στο να αρρωστήσει. Όμως, με το να κρατάμε το περιβάλλον ενός μωρού ή μικρού παιδιού υπερβολικά αποστειρωμένο-για παράδειγμα, με το να μην το αφήνουμε ποτέ να παίξει έξω και να λερωθεί, να έρθει σε επαφή με κατοικίδια ζώα κ.ο.κ.-δεν του δίνουμε τη δυνατότητα και να χτίσει το ανοσοποιητικό το οποίο αρχικά λείπει.
 
Έτσι, παρότι έχουμε οπωσδήποτε τις καλύτερες προθέσεις, η υπερπροστασία του παιδιού σε αυτή την περίπτωση έχει τελικά αρνητικό αποτέλεσμα, καθώς το «καταδικάζουμε» στο να έχει πολύ πιο ανίσχυρο ανοσοποιητικό, και άρα να είναι πιο φιλάσθενο γενικά.
 
Όσο το παιδί μας μεγαλώνει και βγαίνει στον κόσμο , αρχίζει, περά από τις καθαρά σωματικές, να αντιμετωπίζει και άλλων ειδών απειλές. Για παράδειγμα, ένα παιδάκι που ξεκινάει το νηπιαγωγείο ή το δημοτικό αρχίζει να κοινωνικοποιείται και να έρχεται σε επαφή με άλλα παιδάκια, κάποια από τα οποία ενδεχομένως να το πειράξουν με κάποιον τρόπο. Αντιπαραθέσεις μπορεί να προκύψουν επίσης με δασκάλους, ενώ αλλά θέματα μπορεί να έχουν να κάνουν με τις επιδόσεις σε διάφορους τομείς (π.χ. ένα παιδάκι να μην επιλεγεί για το θεατρικό του σχολείου).
 
Η αυτόματη αντίδραση ενός γονιού, ο οποίος έχει άλλωστε συνηθίσει να προστατεύει το παιδί του, θα είναι να το προστατεύσει και σε αυτή την περίπτωση, λύνοντας με κάποιον τρόπο ο ίδιος το πρόβλημα (π.χ. με το να επέμβει μιλώντας στη μαμά του παιδιού με το οποίο τσακώθηκε το δικός τους ή με τη δασκάλα). Παρότι αυτή η τακτική βραχυπρόθεσμα μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημα, το πιθανότερο είναι δυνητικά να αποδειχθεί επιζήμια.
 
Ο λόγος είναι ότι, με το να λύνουμε όλα τα προβλήματα με τα οποία έρχεται αντιμέτωπο το παιδί μας, τού στερούμε την ευκαιρία να δοκιμάσει να τα λύσει μόνο του, καλλιεργώντας έτσι δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων καθώς και αυτοπεποίθηση, αφού θα έχει διαπιστώσει ότι μπορεί να σταθεί στα πόδια του.
 
Κατά την Ainsworth, η υγιής σχέση μητέρας-παιδιού περιλαμβάνει το να χρησιμοποιεί το παιδί τη μητέρα σαν «ασφαλή βάση» εξερεύνησης του κόσμου. Παίρνοντας αυτό σαν αρχή θα πρέπει οι γονείς να έχουν υπόψη τους ότι, όσο το παιδί τους μεγαλώνει και ωριμάζει σωματικά και ψυχικά, θα πρέπει να μειώνουν σταδιακά το βαθμό στον οποίο το προστατεύουν από τα προβλήματα τα οποία θα συναντά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα το αφήνουν και τελείως ανυπεράσπιστο.
 
Ιδανικά, μέσα από συζήτηση αλλά και συγκεκριμένα παραδείγματα, και πάντα με βάση την ηλικία και τις ικανότητες, ένας γονιός θα πρέπει να καθοδηγεί το παιδί του για το πώς μπορεί το ίδιο να δοκιμάσει να λύσει τα προβλήματά του. Στο παιδί θα πρέπει να μεταδίδουμε τη σιγουριά ότι είμαστε εκεί για αυτό εάν πραγματικά χρειαστεί να λύσουμε το πρόβλημα, αλλά παράλληλα να το ενθαρρύνουμε δείχνοντάς του ότι πιστεύουμε ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα. Άλλωστε, όταν τελικά το παιδί μας μπει στον κόσμο των ενηλίκων, θα κληθεί να αντιμετωπίσει μόνο του διαφόρων ειδών προβλήματα, κάτι το οποίο θα βιώσει σαν ψυχρολουσία εάν δεν εκπαιδεύεται σταδιακά σε αυτό κατά τα παιδικά του χρόνια.
 
Ένα άλλο ζήτημα το οποίο προκύπτει συχνά έχει να κάνει με το πόση ελευθερία δίνουμε σε ένα παιδί όσον αφορά τις εξωσχολικές του δραστηριότητες. Ένα παιδί του δημοτικού μπορεί να ζητήσει κάποια στιγμή να πάει να μείνει στο σπίτι ενός φίλου του το βράδυ, ενώ ένας έφηβος κάποια στιγμή θα θελήσει να βγει έξω το βράδυ με φίλους και χωρίς συνοδεία ενηλίκου. Η πρώτη αντίδραση των περισσοτέρων γονιών σε τέτοιες περιπτώσεις συνήθως είναι αρνητική, όχι λόγω διάθεσης να περιορίσουν τη διασκέδαση του παιδιού τους, αλλά επειδή φοβούνται τους διάφορους αστάθμητους παράγοντες και ενδεχόμενους κινδύνους που θα αντιμετωπίσει εκτός σφαίρας απόλυτου ελέγχου τους.
 
Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό και κατανοητό-εντούτοις, θα πρέπει οι γονείς να καταπολεμούν όσο είναι δυνατόν τους φόβους τους (πάντα σε συνθήκες όπου λογικά τα παιδιά δεν διατρέχουν πραγματικό κίνδυνο) και να δίνουν ελευθερία στα παιδιά τους, ώστε αυτά να αρχίσουν να εξελίσσουν και τις κοινωνικές τους δεξιότητες και να γίνονται ανεξάρτητες οντότητες.
 
Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα θέματα που προκύπτουν κατά την ανατροφή ενός παιδιού, το μέτρο είναι και εδώ το σημείο-κλειδί. Ασφαλώς και πρέπει να προστατεύουμε τα παιδιά μας, προσέχουμε όμως ώστε αυτή η προστασία να μην είναι υπερβολική.
 
Μυρτώ Κογεβίνα, MSc
Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια
University of Oxford, University of Surrey
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.  
Μία στις τρεις γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας έχουν τουλάχιστον ένα χρόνιο πρόβλημα υγείας που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την υγεία τους ή να προκαλέσει επιπλοκές στην εγκυμοσύνη, σύμφωνα με νέα έρευνα που διεξήγε το Πανεπιστήμιο της Γιούτα και δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Journal of General Internal Medicine.
Όσο δελεαστικό και να σας φαίνεται να δώσετε στο παιδί ένα tablet προκειμένου να παραμείνει απασχολημένο ενώ εσείς μαγειρεύετε, καλό είναι να επιλέξετε πιο δραστήριες εναλλακτικές, αλλά μακριά από αιχμηρά αντικείμενα και μη ασφαλές περιβάλλον.
Σελίδα 1 από 12

Ροή ειδήσεων

Επικοινωνήστε μαζί μας 

apoixos.com@gmail.com